Wandering

Hoxe é un día de ORGULLO, eu vouno festexar por todo o grande. Hai moito onde escoller, actividades institucionais, mostras do tecido asociativo, memoria histórica, cultura… quen nolo ía dicir hai unha década? ????????????????????????????❤️

(more…)

Vaites! Parece que por fin os MILLÓNS de mortes anuais a causa da contaminación atmosférica están a ser tema de debate nos grandes medios, a xente comeza a rexeitar o uso de combustibles e a pedir unha industria responsable! Hai quen di que nunca máis vai comer produtos que proveñan de monocultivos ou estean tratados con químicos de empresas como Monsanto-Bayer!

(more…)

A algunos ayuntamientos no les gustan los versos de Miguel Hernández.

Pero a Miguel Hernández lo hizo poeta la vida y nuestras vidas siguen reivindicando su poesía.

(more…)

Mes chéries. N’oubliez pas que le monde est trop complexe.

A todas as negacionistas de virus, cambio climático… ás terraplanistas, ás trumpistas, ás antimascaras… a todas vós, cun sorriso de vrao outonal… pour mieux comprendre la croyance aux fake new.

(more…)

Nestes días eu son desa parte da poboación que fica na casa. Seguirá sendo así un tempiño pase o que pase porque non traballo na sanidade, na alimentación, na recollida de lixo ou noutros deses sectores imprescindibles para a continuación digna das nosas vidas.

Son das que ten auga potable saíndo pola billa, electricidade, conexión a internet, comida, roupa, unha cociña quentando a casa… unha privilexiada.

(more…)

Hay imposibles en muchas mentes que son posibles en otras tantas. ¿Hablamos? (De momento desde nuestras casas e intentando contener virus)

Supongo que todas nos hemos visto en ambos lados de la balanza, lo recordemos o no, y todas tendremos anécdotas conversacionales que dejen a la altura del betún muchas aseveraciones que tuvieron por objeto el denigrar dudas, reír de las críticas al statu quo o hacer burla de aquellas reflexiones que iban más allá de las verdades impuestas.

(more…)

Fai uns meses que gravo aos paxaros que adoitan saudar desde a matogueira que medra unindo a entrada da casa e a entrada da horta. Son pardais comúns. Agora recoñezo o seu piar, que sempre me fixo cóxegas de felicidade aínda cando era só un son sen dono, un significado sen significante. E aos poucos funme afacendo a pasalo tempo observando. Deixei a cámara para ocasións especiais e paseime aos prismáticos para o día a día.

(more…)