Un intre para sempre


BARCO FENDIDO.

O director fala paseniño. Pésanlle as palabras no ritmo monótono, fala cunha dicción mesmo demasiado perfecta. Non creo que estea en absoluto tranquilo. Soa artificial. Ten o bigote groso despeiteado. Limpa as pequenas pingas de suor que lle fan brillar a fronte cun pano de algodón, engurrado e ocre, que arrastra ata o peto da camisa. Os ollos pequenos e escuros miran incómodos cara a un inexistente buraco negro na parede. Cando algún profesor interpélao devólvelle unha rápida mirada antes de comezar a fiar unha resposta pausada, para tornar de novo a ese punto no que fican inamovibles os seus ollos, engulidos pola nada.

Cheira a café na sala pero non vexo que ninguén se servira. En realidade a reunión de titores xa rematou, érgome para recoller uns papeis e gardalos no maletín. Aproveitando o meu movemento incorpórase tamén Manu. Somos ciencias sociais e lingua, titores das dúas clases de terceiro de E.S.O. Compartimos grupo de Whatsapp xunto a Tonia quen, non sendo titora, líbrase destas reunións.

Non me crucei con ningunha nai coñecida ao saír do colexio. Aquí adoitan ser nais e, menos a miúdo, pais. Noutras escolas son empregadas do fogar. Depende do barrio. Hainos nos que as avoas e os avós destacan entre as crianzas e o profesorado co seu devagar. Evitei saír polo patio, estas non son semanas para o estudo antropolóxico. Ao chegar ao coche conecto o teléfono ao navegador e decátome de que teño corenta e sete mensaxes sen ler no grupo da facultade, que non sei quen me manda a min ficar metida neses barullos de ex alumnado. Outras dezaoito no grupo da familia e trece no de Capitás, a idea do nome fora de Manu, odia o filme pero síntese abraiado pola obra de Whitman e se cadra poñela en feminino rematou por nos convencer a Tonia e a min.

Ao arrincar acéndese a radio. Non tardo máis dun segundo en apagala, non podo procesar máis información, bastante teño co da reunión. Conduzo en silencio até un supermercado das aforas, cádrame camiño da casa e pensei en coller algo precociñado ademais dunha bolsa de millo fritido para comer no traxecto. A luz branca e estridente do interior faime pechalos ollos. De súpeto doume conta de que non sei como cheguei aquí ou onde aparquei o coche. Dou por suposto que foi no aparcadoiro, movo a cabeza como para destrabar e réstolle importancia malia que sei que a ten. Penso en que está a ser unha semana especialmente tensa, o que me fai lembrar que aínda teño todas esas mensaxes por ler e algunha resposta que dar. Adío o tema na miña cabeza e concentro todas as enerxías en trazar o percorrido máis rápido posible para evitar atoparme con ningunha persoa coñecida. A froitaría está prohibida e o corredor que pasa fronte a ela tamén, aténdea o pai dunha alumna. Voume concentrar en chegar aos conxelados, pasar polo pan e procurar unha caixa rápida. Polo camiño tirei á cesta algúns outros víveres innecesarios ademais do millo e dun par de merdadas de chocolate. Hai xente agardando en todas as caixas así que fico na que semella ir máis rápida e ao avanzar un par de postos vexo os xornais. No diario local unha fotografía da fachada do colexio ocupa case toda a portada.

– Desculpe – diríxense a min pero o meu corpo non resposta – Señora, é a súa quenda.

A moza da caixa acábame de chamar señora, o que me faltaba. Baleiro a miña cesta e saco a bolsa de tea. Collo cada produto sen sequera miralo e de xeito mecánico introdúzoo na bolsa logo de que o lector do código de barras o recoñecera. O asubío do aparello soa máis agudo do normal, é molesto pero tráeme de volta á realidade. Abro a carteira, tiro dela a tarxeta de crédito e pago. Nin mirei para a conta, non estou para lerias e os cartos hoxe danme igual.

Fóra está empezando chuviñar, poño o limpaparabrisas a velocidade baixa e aire quente para quitalo bafo. O son rítmico e mecánico adorméceme, é a primeira vez que me relaxo en todo o día e ten que ser xusto dentro do coche. Un intre, só un intre e o ruido das bandas sonoras da estrada fai que todos os meus músculos contráianse de súpeto. Latéxame con forza o corazón e escoito un asubío no oído dereito. Decido darlle unha oportunidade á radio. A chuvia é cada vez máis intensa.

Para evitar o barro da pista decido coller o camiño máis longo, son só dous quilómetros máis. Cando vexo a miña casa ao fondo doume de conta de que a radio segue acesa porén, até de agora, eu só lembro escoitar os tons horarios sen decatarme de que comezaran as novas locais.

… a investigación continúa aberta e polo momento o profesor foi suspendido de xeito preventivo. Fontes próximas á investigación aseguran que as acusacións vertidas polos pais dunha alumna chegaron xa á fiscalía – apago a radio.

A voz do locutor resoa na miña cabeza. A lo menos deixei de escoitar o asubío. Ao abrir a porta Areta lambe a miña man, póñolle a correa e collo un paraugas.

Vai ser un paseo curto – advírtolle.

Xa case é noite, tería que poñer o chaleco reflector. Non é un camiño transitado pero de cando en vez pasa un tractor ou algún coche. As patas de Areta están cheas de lodo e o meu pantalón tamén, en canto mexe damos a volta. Concéntrome en seguir a miña rutina de chegada mais non son quen de esquecer a súa faciana, os latexos apúranse de novo e baten forte como se o corazón fose saír do peito, teño as mans frías pero súanme, dóeme o estómago. Damos a volta. Detrás nosa, agora diante, un home corpulento parado no medio do camiño. Como se fose un reflexo imposible do meu corpo.

– Estás ben? – pregunta – Estar vexo que estás ben pero parece que se che apareceu o demo.

Que fai ese home aí parado? Quen é? Fai canto que está detrás de nós? Estame seguindo? Areta ladra. Eu non me podo mover, é coma se unha pedra no ventre ancoráseme ao chan. Empeza chover mais non abro o paraugas. Estou ben, non sei se mo repito ou mo pregunto. Non sei a que se refire ou a que me refiro.

– Ben, xa vexo que non precisas da miña axuda, guapa. Boa noite – dáse media volta e afástase camiñando sen présa, se cadra mesmo indignado.

Cando está lonxe dabondo diríxome rápido cara a curva. Comprobo que non me estea mirando e collo o camiño da esquerda. Se me dou présa en catro minutos estou na casa. Areta corre á miña beira allea a un perigo que non sei se existiu. Sécolle as patas e apértoa ben, lámbeme a cara e hoxe non lle regaño o xesto. Quito os zapatos, deixo a abrigo, o bolso e as chaves e cambio as medias por unhas secas. Acendo a luz do corredor e prendo a estufa do salón. Escoito de lonxe o meu teléfono, chego a tempo para contestar pero deixo que soe. É a miña nai, tereille que escribir antes de que empece a se preocupar. Abro a aplicación e vexo que hai máis mensaxes en todos os grupos, selecciono o chat e escribo: estou ben e xa na casa vou pasear a areta e acabar de corrixir exames xa te chamo mañá. Bloqueo a pantalla e tiro o teléfono no sofá. Pecho os ollos, sinto medo, déixome caer no chan. Está frío pero nin me decato.

E agora que. A pedra que sentía no ventre estoupou e noto a metralla enquistada máis arriba, desde o peito até a gorxa. Gustaríame chorar pero non teño bágoas. Teño rabia. Sinto rabia, vergonza, medo, tristeza. Unha forza interior que chama pola violencia. Unha onda de debilidade que me derruba desde dentro. Caio. O meu corpo cae incapaz de articular palabras ou movementos coherentes. Soa o teléfono. Velaí está a persistencia da miña nai. Silencio a chamada e comprobo que enviou varias mensaxes: onde estás? chegaches do paseo? contéstame, estou preocupada. Esperto de todo ao lelos, arrimada ao sofá e ca manta enrugada por riba de min. Escríbolle: estou a corrixir exames teño o teléfono silenciado perdoa mañá chámote teño moito traballo bicos aos dous. Fágolle agarimos a Areta, que está aos meus pés, e érgome. Boto a roupa lavar e poño o pixama. A lasaña, aínda na bolsa da compra, xa está medio desconxelada. Métoa no forno.

A radio é tamén espertador, os seus números dixitais verdes son o único que vexo desde a cama. Son as tres da mañá. Non podo durmir. Vou até a cociña porque teño a boca seca, boto un vaso de auga e xa de paso vou mexar. Sinto un calafrío ao baixar o pantalón do pixama.

Sigo dando voltas e mirando compulsivamente a hora, que non avanza. Collo o teléfono da mesiña. Calquera outro día teríao deixado en modo avión ou apagado, hoxe está en modo vibración. Entro no grupo da universidade e fago un xesto rápido escorregando o dedo ao longo da pantalla. Algunhas ligazóns a xornais estatais ao principio e comentarios e preguntas despois, non terían importancia noutro contexto vital, noutra realidade. Ao final silencio o grupo prevendo interaccións futuras. A miña nai contestou cun gif animado e con facianas desas que teñen os ollos en forma de corazóns, co das tecnoloxías está moi empoderada. Non teño ganas de falar con ela, con ninguén, pero agora doume de conta do que precisaba eses corazóns. E velaí están Manu e Tonia, capitán e capitá dun barco fendido do que todo o mundo quere saltar e niguén pode. Palabras sen palabras. Quérolles escribir algo pero péchanseme os ollos, secos, chorando sen poder chorar.

A NORMALIDADE DOS SÁBADOS.

Acéndese a radio. É a hora de erguerse e nas fins de semana quítolle o asubío infernal e déixolle unha emisora programada. Estaba soando algo que lembraba até que unha voz de muller sitúame no aquí, no agora.

– … o director do colexio da pequena localidade lembrou que o profesor, quen presuntamente tería abusado dunha das súas alumnas, atópase suspendido e o funcionamento do centro recuperou a normalidade.

A miña normalidade dos sábados desde hai uns meses, chámase Rui. Ao longo da semana é só un nome. Nas fins de semana o nome materialízase nun home alto de beizos vermellos e cabelos case louros. A miúdo leva camisa de cadros por fóra dun pantalón vaqueiro escuro, mais hoxe chegou vestindo unha camisola do seu equipo de fútbol e calza as mesmas deportivas que levaba cando o coñecín. Nun bar, nada orixinal.

A cafeteira está ao lume. Eu preciso desa cafeína, Rui colle unha cervexa da neveira. Deixo os recipientes da comida chinesa, os vasos e os garfos fóra do lavalouzas. Xa mañá, penso. Desde a cociña escóitase un programa televisivo que deixamos a medio ver no salón, tamén os ronquidos de Areta, leda por ter compañía todo o día no seu sofá. A auga comeza ferver dentro da cafeteira, no medio minuto que lle resta fago unha figuriña co tícket do restaurante. Quero facer unha bolboreta pero cas présas paréceseme máis a un morcego, a miña modesta achega á papiroflexia.

Sigo en pixama e non creo que o quite en todo o día. Rui pásame o brazo por detrás do pescozo e eu deixo caer a cabeza sobre o seu peito. Comeza unha película desas de policías. Non me chistan moito pero se cadra é a mellor escolla non escollida para hoxe.

– E ti, estás ben? – arrinca o Rui de súpeto.
– Estarei, non sei. Normal.

– Normal tendo en conta a situación, supoño.

– Guai! Alédome. Seguro que tés compañeiros que non saben destinguir as cousas profesionais da vida privada.

Non sei a que se refire e prefiro non preguntar. A película éche unha merda e malia todo estouna a desfrutar, ademais ten boa música. Vou á cociña por un vaso de auga, desde o salón Rui pídeme que meta un par de cervexas na neveira e xa de paso collo unhas olivas. Sento no sofá e tapo as pernas coa manta, estou xeada, non consigo quecer.

Pese a ter tomado o café acabei por adormecer. Sinto a man de Rui levantando a manta, entra frío e retorzo o corpo. Entón deixa caer a outra man sobre o meu ombreiro esquerdo e empézaa baixar, pesada e fría, por debaixo da camiseta do pixama. O frío ponme pel de pita e de novo retorzo o corpo. Outra man sobe polo costado e chega ao peito. Afástoo do meu carón malia non saber moi ben se estou a soñar ou a ouvir a película, soa a sexo pero eu non estou excitada, hai golpes tamén e xa non sei se é mesmo algún disparo no monte da aldea, hoxe é día de caza. Nun deses golpes xordos abro de súpeto os ollos. Quero espertar na casa da miña nai pero estou na miña.

Son quen de bisbar un – non me apetece – e abrir un chisco os ollos para ratificar que son as mans de Rui e non un soño vívido.

– Veña muller, que andas un pouco tensa, nótocho eu, e de seguro que te senta ben.

Ben para que, penso. Sinto seus brazos ao redor da cintura. Desde o televisor chegan agora berros, voces masculinas enfrontadas en dous bandos e balas saíndo de ámbolos dous extremos. Levántame a camisola. Estou espida no sofá e dígolle que vale, que podemos foder, pero que logo quero estar soa.

POR FIN UNHA FIN.

Un asubío longo faina volver en si. Os coches apíñanse na esplanada e quedan poucos sitios para aparcar. No vestíbulo do auditorio municipal apíñanse tamén os corpos. Algúns miran as pantallas dos seus aparellos dixitais, hainos de tódolos tipos, teléfonos, tabletas, cámaras e reloxos. Hai quen rebusca no bolso ou mira para os cadros que penduran das paredes, calquera cousa para evitar conversas incómodas ou silencios que o son máis. A cativada espállase polo auditorio e fanse grupos que agardan a que a fila avance. Á entrada o director saúda dilixente a cada persoa, as familias do alumnado enchen as cadeiras e hai quen queda de pé deixándose caer nas paredes dos corredores laterais. Movemento constante, saúdos desde a distancia, conversas cruzadas. Poderíase dicir que o alborozo é xeralizado, máis pola multitude de xente que berra en desorde que pola ledicia que outros anos comparten as distintas partes. Hoxe respírase unha tensión invisible e innomeable.

Sen previo aviso unha alumna e un alumno de segundo de E.S.O. sitúanse nun lateral do proscenio, sorrín nerviosos e miran ao seu redor con descaro. De entre bambalinas asómase unha profesora que lles ofrece un par de micrófonos á parella de presentadores. A gala comezou e aínda hai na sala unha mestura de sons confusos e irregulares entre quen non se precataron da presenza destes rapaces. O técnico baixa a intensidade das luces de sala e os derradeiros pais procúranse un espazo no que acougar. A primeira actuación arrinca cos máis pequenos da escola bailando en filas desordeadas, case non se escoita a música, a intensidade do alboroto diminuíu mais non se extinguíu de todo. Comézanse escoitar os primeiros – schsss, schsss – nerviosos de quen piden silencio. A parella de presentadores volve a escena e desta volta elevan o ton case esquecendo a función do micrófono.

A tarde vai pasando e ao cabo dalgunhas actuacións os primeiros pais van deixando ocos baleiros para as persoas que comezaron a función en pé, as escusas máis habituais son as de ir ao aseo ou fumar un pito, cada vez vai máis calor dentro e o vestíbulo do auditorio está recén pintado, branco impouluto que se rompe a cada rozamento, e da sensación de fresco. Nunha esquina, ao redor dunha pequena mesa alta en que repousan un xersei e un par de lentes de sol, catro pais aburridos da función escolar saúdanse.

– Ostia, Anxo, a ti había case dous meses que non te albiscaba.
– Tedes que vir ás reunións da A.M.P.A., que estou moi só entre tanta muller.
– E de que te queixas logo? Se estás ben rodeado…
– Home que, entre outras, estás a falar da túa muller.
– Oíches, que a muller deste de mal ver non che está – Alberte non é dos que participa nas actividades do colexio pero entra de boa gana nestas conversas de pais cando non se pode librar dalgunha.

– Namentres os catro rachan ca risa a porta ábrese e péchase a cada cigarro fumado ou por fumar. Unha avoa leva a dúas nenas ao baño e a través da porta cóase o son dunha canción oitentera.

– Escoitade! Non é a de Dirty dancing?

As facianas tórnanse serias e concentradas en discernir a música. Un dos pais comeza reproducir unha melodía que semella facérselle coñecida ao resto, primeiro indeciso, elevando aos poucos o ton até chegar sen complexos ao the time of my life nun inglés impostado que acompañan os outros tres. Logo da estrofa recoñecida as súas voces deixan a canción case ao unísono, tamén no patio de butacas faise o silencio.

Nótase que a parella de presentadores síntese cada vez máis cómoda enriba do escenario, malia todo aférranse ao guión que levan transcrito nun par de folios e son poucas as veces que miran cara ao público. Vanse pasando a quenda de palabra a cada media frase, polo que o diálogo reproduce un monólogo cheo de artificio. Anuncian a actuación de quinto de primaria, é un aviso á familia da cativada deste curso que está espallada por todos os rincóns do auditorio.

– Prepárense para gozar da actuación dos nosos compañeiros favoritos
– que este ano prepararon un espectáculo do máis orixinal.

Cando xa se están a colocar os de quinto no escenario, a parella de presentadores deixa caer os brazos, afastando así por primeira vez os ollos do guión.

– E aproveitando este anaco de tempo, nós, queremos felicitar á nosa profesora Tonia
– que hoxe está de aniversario e que xa leva connosco dous anos e dúas galas de fin de curso.
– Parabéns – din ao tempo e con especial ledicia.

Cando a actuación de quinto xa está a piques de rematar aínda Tonia está a recibir felicitacións. Ao seu lado está sentado Manu e de pé no corredor lateral está Maca que, allea ao escenario, dobra un gato de papiroflexia para un alumno que agarda paciente a que o remate. Estes eventos de fin de curso adóitanse prolongar a lo menos un par de horas, de calquera xeito nesta ocasión a cousa ía estar máis axustada e a dirección do centro decidira suprimir do programa un par de momentos que até de agora víñanse repetindo cada ano. Nin o vídeo feito a partires dunha escolma dos mellores momentos das actividades de todo o curso, nin a proxección das fotografías de cada clase. Un aforro de tempo importante que os pais ven con bos ollos incluso máis aló do resto de implicacións.

– Vou entrar, que non me podo perder ao meu neno.
– A modo ho! Que van por quinto ou sexto. Para os nosos aínda queda.
– A volos dous aínda vos queda pero eu o que non me quero perder é o momento estelar.
– E logo cal é ese?
– A actuación dos de primeiro de E.S.O. – os brazos de Alberte fan un xesto grandilocuente nementres el ri.

As mans do director entrecrúzanse nerviosas sobre a barriga. Está de pé na parte de atrás do patio de butacas, xusto ao lado da mesa de luces. Alédase de que este fose o seu sitio en cada un dos eventos que, desque chegara como director, se fixeran no colexio. Até agora era o lugar privilexiado desde o que controlar o devir da gala ca complicidade do técnico. Hoxe é o refuxio de quen non se quere sentir observado. Sexa como for o director conserva esa traza de seriedade imperturbable e, tan só quen se fixa nas súas mans, pode facerse unha idea do que realmente agocha tras desa faciana suliñada polo bigote.

Das mans de Maca sae outro gato, non lle importa repetir a mesma figuriña unha e outra vez, é unha oportunidade para mellorar a técnica e introducir pequenos matices nas dobraduras. Desta volta vai ser quen de perfeccionar moito estas dobras porque cada vez que remata o dun cativo xa hai outro agardando a recibilo seu recordo de fin de curso, e Maca non pensa parar ata que remate cos papeis que trae preparados no peto. Manu míraa desde a cadeira e adiviña o que agocha a papiroflexia que en tan poucas ocasións Maca practica en público namentres a Tonia pódenlle os nervios e empeza morder as uñas, un vello hábito perdido que recuperara como consecuencia dun desequilibrio entre o que se lle demanda e os seus recursos para facerlle fronte, en palabras da súa sicóloga. Tonia tampouco o entende e de feito está a reflexionar sobre iso namentres a clase de sexto de primaria baila sobre o escenario.

– Eu creo que o das uñas é polo incidente – Fala ao oído de Manu pero aínda así evita certas palabras e nomes.
– Iso sabémolo todas – Manu adoita falar en feminino cando está en confianza.
– Pois a miña sicóloga cre que é por desequilibrio entre non sei que cousa que me pido a min mesma e o que son quen de me dar.
– A túa sicóloga estache nas nubes. Busca outra!

No vestíbulo Anxo sae dos aseos secando as mans nun papel que tira en canto o ten feito unha bola. Os outros tres pais están fóra, dous deles fuman e ofrécenlle un pito que colle tras dubidalo un breve instante.

– O que deixara de fumar – di divertido mentres garda o paquete que acaba de ofrecer.
– Bah, é un só. O do gran momento deste parvo púxome un pouco nervioso.
– Nin que foses o pai dunha nena, eu teño á miña pequena e non quero nin pensalo.
– Veña ho, non fodades. Que todos coñecemos a esa rapaza – di o Alberte.
– Eu non tiña idea nin sequera de como se chamaba.

– Xan estivera calado até ese momento. As súas dúas fillas xa actuaron e están sentadas no chan, diante da primeira fila, ataviadas cos seus tutús rosas. Alberte mírao divertido antes de falarlle.

– Home, claro. Eu saber tampouco sabía o nome – dille rindo coma se acabase de fiar un bo chiste – pero coñecíaa dabondo. Xa o curso pasado me fixara nela cando me tocaba ir polas pequenas os venres.
– É verdade – apoia Anxo – érache a fresca do patio, por así dicir.
– Veña, deixádevos de trangalladas. Estádesme fodendo o meu primeiro cigarro en meses.

Son os únicos que están agora mesmo alí fóra, malia ser conscientes deste feito falan baixiño. Non é pudor pero si un certo receo a seren escoitados. É Alberte quen non da por resolto o tema.

– A ese profesor fodéuselle a vida por facer o que a todos nos gustaría ter feito. Sen ser pillados, claro.
– Non te pases. Unha cousa é deixarse imaxinar e outra moi – Xan non pode rematala frase.
– Calade a boca! Ostias.
– Déixame rematar… Outra moi distinta é facer o que fixo o cabrón ese.
– Sodes uns cínicos, como que me chamo Alberte.
– A ver, un pouco puta si que é.
– Igual ata lle gustou.

O SOL DE SETEMBRO ASUBÍA Á LÚA

Aínda quenta o sol, Maca escolle unha mesa á sombra, deixa a carteira nunha cadeira e ocupa outra. Pide dous cafés con leite con xeo. Colle a axenda, que é negra e pequena, e comeza pasar follas sen anotar nada, nin sequera ten o lápis na man. Olla para os días e os espazos baleiros, coma se fosen infinitos. O rapaz da cafetería trae os dous cafés e deixa a conta sobre a mesa. Son dous euros con oitenta e Maca deixa sobre a nota tres. Adoza o seu café un chisco e déixao arrefriar dándolle unhas voltas ca culler. Enseguida chega Manu e o primeiro que fai é deitar o seu no xeo, que se derrete coma se fose un truco de maxia, para logo laiarse por non lle ter botado antes o azucre. A Maca fanlle gracia as présas que sempre leva o seu colega cando o curso está por comezar. Serán os nervios, pensa para si, ogallá os meus me deran esas présas no canto doutras incertezas.

– Logo non me das un bico?
– Xa sabes que non son moi de bicos… E ti tampouco, que mosca che picou?

Manu bica na fazula á súa compañeira e senta fronte a ela ollando para o café. Beben en silencio e míranse un intre aos ollos, os dun son ollos de pena por recoñecer nos outros a pena allea. Espida pois ante a súa mirada, deixa que dúas bágoas enormes se derramen polas súas fazulas e en dous segundos a súa cara é un cúmulo de fluxos. Saca un pano de tea dobrado en forma de barco e sóase.

A capacidade retórica de Manu está conxelada e, coma se fose esa literalmente a razón da súa parálise, move un pouco a cadeira para que lle dea o sol nas costas. Agora alédase de ter derretido o xeo.

– Síntoo.
– Non tes nada que sentir. De calquera xeito non é culpa túa, non é culpa de ninguén.
– Muller, ser, ser, é culpa do langrán de merda. Tanto ensinar sobre os evanxeos e mira ti, fodéndolle a vida á xente. Nunca mellor dito.
– Que bruto es!
– Realista, chámoo eu.
– Falándolle á cativada da virxe María, do pecado da masturbación e de non sei cantas lerias máis para logo.
– Déixao estar. Eu xa cho teño ben claro.
– Desculpa, non quería amolarte. É que me fode verte así e xa non sei se é mellor falalo máis ou empezar a calar.

A pesares de que preferiría estar ao sol, move de novo a súa cadeira e déixaa á beira de Maca, senta e cóllea da man.

– Vai ser o segundo peor curso da nosa vida pero superamos o primeiro. E superaremos o segundo.
– E a rapaza?
– Déronlle praza no público. Terá algún kilómetro máis pero vai estar mellor.

Pola noite, horas despois de se despedir de Maca, a Manu parécelle vela na beirarrúa que leva ao quiosco fronte o seu piso. Viste ese abrigo verde tan singular e unha carteira colgando do ombreiro dereito. Chámaa pero dálle vergonza atraer demasiado a atención, baixou case en zapatillas a pasear ao can e leva posta unha bata por baixo da chaqueta de pana. Polo que cruza a rúa e a segue uns metros, camiña rápido para achegarse a ela pero a correa engánchase nun farol e ten que retroceder para liberala. Por un intre case perde de vista o abrigo verde mais de novo ve como cruza un paso de peóns e en canto pode fai el o mesmo, acelera o paso e de súpeto nota como tamén os dela tórnanse máis rápidos. Xa sen importarlle quen mira ou canta atención chama berra por ela.

Maca! Maca!

A moza comeza correr, o abrigo verde afástase entre os peóns sen que a Manu lle dea tempo a reaccionar. Confuso, acaba por berrarlle que perdoe, que a confundiu cunha amiga, que non era a súa intención asustala. A moza correu sen agardar a escoitar as súas explicacións pero Manu non se quixo gardar esas palabras. É a primeira vez na súa vida en que é consciente de que el mesmo, con todo o seu feminismo aprendido e os seus ollos cativos, é un home e polo tanto é estatisticamente lóxico que poida dar medo a algunhas persoas que se identifiquen como mulleres.

O choque frontal, de costas máis ben, contra unha realidade que nunca tivera sentido. Non se parara a pensar sequera en como mirarían para el as súas alumnas. Non era algo que lle preocupara en todo o curso pasado e de súpeto non entende como non lle preocupara, como nin sequera lle pasara pola cabeza. Foron dous segundos fugaces de revelación. Quedouse conxelado por segunda vez no día pero na noite non hai sol baixo o que revivir. O can tíralle da correa con forza, tíralle para a casa.

Bótase unha manta por riba, aníñase no sofá e por algún motivo pensa na súa nai e sente toda a tristura acumulada sen sabelo no máis fondo do seu peito. E chora. Está triste porque en todo o verán non conseguiu dicir a Maca nada que merecera a pena ser lembrado, está triste porque tamén Tonia está triste pero faise a forte para servir de apoio a Maca. Está triste porque tardou seis meses en entender un medo e unha dor tan lóxicos e profundos que agora lle producen máis medo e máis dor.

No grupo de Whatsapp impera o silencio, o inicio de curso está sendo o que nas súas curtas experiencias profesionais nunca fora. As cadeiras da sala do profesorado redistribúense por primeira vez desde que está neste colexio. É a forma de que o nome saínte non se converta tamén nun espazo, non ten lugar na sala pero ocupa un terreo incómodo nas conversas que lle fan referencia dun xeito ou outro. Malia non estar, fíxose un oco no colexio, nos pasos de cada persoa que percorre os seus corredores. Coma unha pantasma.

UN INTRE QUE É PARA SEMPRE

A nai de Maca estase a impacientar e comeza argallar no teléfono na procura do da súa filla cando de súpeto atopa os seus ollos entre a xente.

– Xa pensaba que te acontecera algo.
– Mamá! Déixate de lerias, non son máis ca dez minutos de retraso.

Maca bícaa e a nai respira. Collidas do brazo camiñan até as rúas menos ateigadas do barrio no que medraron ela e máis os seus primos.

– Fai meses que aconteceu pero non podo parar de pensar nese profesor. Filla, tantas – non sabe como seguir ou se seguir sequera.
– Mamá, por favor.

No escaparate da librería, a señora Carme aquela as novidades entre os que anuncian na súa portada, en inglés e con maiúsculas, BEST SELLERS. Nai e filla agóchanse un par de minutos antes de achegarse a botar un ollo. Se cadra non é momento de parolar ca libreira mais mirar para o escaparate dálles un respiro. Maca mira pero non ve. A súa nai observa no reflexo do cristal como pecha os ollos. Bícaa con agarimo e fica calada namentres a súa filla chora.

– Tes todo o dereito do mundo a chorar.
– É que levo vinte anos querendo esquecer.
– Seino.

Ámbalas dúas continúan camiñando, sen liñas trazadas, percorrendo o barrio sen palabras, cas mans collidas entre os brazos.